Słowa „brutalizm” i „klasztor” nieczęsto występują ze sobą w jednym zdaniu. Takie stwierdzenie nabiera jednak sensu, jeżeli mamy do czynienia z budynkiem projektu Le Corbusiera. Taki właśnie obiekt od ponad sześciu dekad stoi we francuskiej miejscowości Eveux w środkowo-wschodniej Francji. Co ciekawe, w klasztorze można zatrzymać się na noc.
Sainte Marie de La Tourette w Eveux: Brutalistyczny klasztor
Wystarczy wyjechać kilka kilometrów na północny zachód od Lyonu, aby przekonać się, że brutalizm to nie tylko bloki mieszkalne. Na obrzeżach miasteczka Eveux znajduje się jeden z najbardziej nietypowych klasztorów na świecie.
W odróżnieniu od tysięcy tego rodzaju zabytkowych kompleksów, których nie brakuje w całej Francji, dominikański klasztor Sainte Marie de La Tourette nie ma nawet stu lat. Autorem projektu betonowego kompleksu jest nie kto inny jak Le Corbusier, jeden z ojców współczesnej architektury.
Czytaj więcej
Od ponad 10 lat tytuł najwyższego budynku mieszkalnego w Unii Europejskiej należy do warszawskiego apartamentowca Złota 44. Ten czas dobiega jednak...
Co ciekawe, w tym otwartym, niezwykle malowniczo położonym klasztorze można przenocować. Kompleks znajduje się nieco na uboczu Eveux, ale z centrum miasteczka można się do niego dostać nawet na piechotę – choć będzie to dość wyczerpujący spacer pod górkę.
Pod koniec lat 60. klasztor, który początkowo był miejscem zarówno do życia, jak i nauki, porzucił tę drugą funkcję i ograniczył swoją działalność. Na początku lat 70. klasztor otwarto i od tamtej pory dominikanie przyjmują gości, którzy mogą tu na przykład zorganizować konferencję lub przyjechać z noclegiem.
Klasztor projektu Le Corbusiera. Proste formy i podstawowe kolory
Le Corbusier zaprojektował klasztor w Eveux dla około stu zakonników wraz z uczniami, inspirując się architekturą tradycyjnych klasztorów cysterskich. Budowa kompleksu ruszyła w 1954 r. i zakończyła się w 1960 r.
Obiekt miał zapewniać zakonnikom skromne, ale wystarczające warunki do życia, nauki i modlitwy. Kompleks składa się z dwóch głównych budynków: kościoła i właściwego budynku klasztornego. Wybudowany na zboczu wzgórza kompleks wspiera się na masywnych, betonowych słupach.
Architekturę klasztoru, który Le Corbusier zaprojektował na planie kwadratu, definiują czyste, proste formy geometryczne i wyeksponowany beton, co podkreśla surowy, minimalistyczny charakter monastycznego życia. Architekt w przemyślany sposób doświetlił poszczególne części klasztoru: przestrzenie do nauki otrzymały najwięcej światła, a nieco mniej – miejsca medytacji i wypoczynku.
Cele zakonników zajmują wyższe piętra budynku. Architekt nadał im wymiary zgodnie ze swoją koncepcją Modulora, bazującą na standardowych proporcjach ciała człowieka. W każdej celi znajduje się łóżko, toaleta i szafa na ubrania, a także loggia.
Niższe kondygnacje mieszczą sale wykładowe, bibliotekę, kaplicę, kapitularz, refektarz i kuchnię. Na dachu znajduje się taras do medytacji. W wielu wnętrzach można znaleźć elementy architektoniczne w podstawowych kolorach: czerwonym, niebieskim i żółtym – zabieg charakterystyczny dla projektów Le Corbusiera.
Obecnie w klasztorze mieszka kilkunastu dominikanów. Zakonnicy regularnie organizują różnego rodzaju wydarzenia kulturalne, między innymi wystawy dzieł sztuki.
