Symbol luksusu, który trafił do Korei Północnej. Ostatni rejs pływającego hotelu

Pierwszy w historii pływający hotel w ciągu dwóch dekad przepłynął ponad 14 tysięcy kilometrów i dokował w trzech krajach. Odegrał nawet pewną rolę w stosunkach między Koreą Północną i Południową. Pionierskie przedsięwzięcie miało swoje wzloty i upadki, a ostatecznie zakończyło się zamknięciem „flotelu”. Co poszło nie tak?

Pierwszy na świecie „flotel”: Od Australii do Korei Północnej

Historia pierwszego na świecie luksusowego hotelu pływającego, którego pierwotna nazwa brzmiała Four Seasons Barrier Reef Floating Resort, rozpoczęła się u wybrzeży Północno-Wschodniej Australii, a zakończyła – w Korei Północnej. Inicjatorem jego budowy był Doug Tarca, nieżyjący już włoski imigrant mieszkający w portowym mieście Townsville w północno-wschodniej Australii. Tarca pracował jako nurek techniczny i już w latach 50. zachwycił się pięknem rafy koralowej. Od tego czasu szukał sposobu na pokazanie bogactwa podwodnego świata turystom. Realizował różne projekty, dzięki którym zarabiał na turystach chcących ujrzeć bogactwo Wielkiej Rafy Koralowej. Przełomem miał być hotel, jakiego wcześniej nie stworzył jeszcze nikt przed nim.

Pomysł zaczął się materializować w latach 80. Był bardzo śmiały – statki wycieczkowe były wówczas wprawdzie bardzo popularne, ale nikt nie zbudował jeszcze  pływającego hotelu o ogromnych rozmiarach.  

Czytaj więcej

W podróży

Młode pokolenie woli „nanowakacje”. Tradycyjny urlop staje się przeżytkiem

Zmienia się sposób, w jaki młodzi ludzie planują swoje podróże i wakacje. Najnowszy raport platformy Kayak podsumowuje najważniejsze trendy i pokaz...

Budowę nietypowej jednostki zlecono stoczni z Singapuru, skąd gotowy kolos przepłynął ponad pięć tysięcy kilometrów do wybrzeży Australii, około 70 kilometrów od Townsville. Ważący 12 tysięcy ton gigant zyskał przydomek „Flotel”. To zlepek dwóch słów: angielskiego „floating”, czyli „pływający”, oraz „hotel”.

Technicznie rzecz biorąc nie był to statek. „Flotel” Douga Tarki przypominał raczej platformę wiertniczą. Mógł stanąć niemal w dowolnym miejscu na morzu czy oceanie, należało go tam jedynie odholować, a następnie zakotwiczyć.  

W singapurskiej stoczni powstał gigant – „flotel” liczył siedem pięter, miał 89 metrów długości i 24 metry wysokości, mieścił blisko 180 pokojów, klub nocny, bary i restauracje, a także lądowisko dla helikoptera oraz pływający kort tenisowy, pływająca marina oraz odkryty basen. Pod powierzchnią wody znajdowało się z kolei podwodne obserwatorium mieszczące 50 osób, z jego okien można było oglądać Wielką Rafę Koralową.

Pokoje były dość ciasne, daleko im było do wygód oferowanych przez czterogwiazdkowe hotele na stałym lądzie. Wyjątkowość Four Seasons Barrier Reef Floating Resort polegała jednak na tym, że jednostka była mobilna, można było ją przenosić w kolejne interesujące miejsca wzdłuż Wielkiej Rafy Koralowej.

O obsługę gości dbało blisko sto osób z obsługi. Załodze przydzielono pomieszczenia na najwyższym piętrze. Były najmniej atrakcyjne – przy większych falach najmocniej odczuwalne było tam kołysanie „flotelu”.

Flotel – zdjęcie w 1991 roku, gdy obiekt pełnił swoją pierwotną funkcję hotelu.

Foto: Hans-Peter Grumpe, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons

Pływający hotel otwarto w Australii na początku 1988 r. Operatorem obiektu została znana sieć Four Seasons, a hotel uzyskał cztery gwiazdki. O pionierskim hotelu błyskawicznie zrobiło się głośno w Australii, cieszył się on dużą popularnością wśród turystów. Projekt sprawiał wrażenie innowacyjnego, media się o nim rozpisywały. Dobra passa trwała jedynie rok. Dlaczego?