W kantabryjskim Comillas znajduje się unikatowy budynek projektu Antoniego Gaudíego. El Capricho, bo o nim mowa, to jedno z najwcześniejszych dzieł architekta. To również jeden z niewielu budynków jego autorstwa, które wybudowano poza Barceloną.
El Capricho. Willa projektu Antoniego Gaudíego
Willa Quijano, znana szerzej jako El Capricho de Gaudí (hiszp. „Kaprys Gaudíego”) w położonym nad Zatoką Biskajską miasteczku Comillas to jeden z najbardziej oryginalnych projektów katalońskiego architekta. Jednocześnie jest mniej znana niż słynne barcelońskie budynki Casa Batlló i Casa Milà – nie wspominając o kościele Sagrada Família.
Młody Gaudí zaprojektował willę w Comillas w eksperymentalnym, eklektycznym stylu, który stanowi wczesną zapowiedź artystycznego kierunku, w którym podążył w przyszłości. Zlokalizowany na niewielkim wzgórzu budynek przykuwa uwagę intensywnymi kolorami i roślinnymi dekoracjami – stąd też przydomek „Kaprys Gaudíego”. To pierwszy projekt, który architekt zrealizował poza Barceloną.
Czytaj więcej
Ponad 100 lat temu Antoni Gaudí zaprojektował wieżowiec, który miał stanąć na Manhattanie. Pewien artysta odtworzył projekt architekta, który nigdy...
Willę wybudowano w latach 1883-1885 jako letnią rezydencję niezwykle barwnej postaci – prawnika i biznesmena Máxima Díaza de Quijano, który był jednocześnie cenionym pianistą i kompozytorem, pasjonował się też botaniką. Jego zainteresowania Gaudí przełożył na architekturę rezydencji.
Willa El Capricho. Popis fantazji Gaudíego
Fasadę willi tworzą żółte i czerwone cegły oraz szkliwione ceramiczne płytki z powtarzającym się motywem słonecznika. Inne przyrodnicze dekoracje to liście winorośli i palmy, a także jaskółki zdobiące kolumny u wejścia do budynku. Odniesienia do muzyki widać z kolei w nutach i kluczach wiolinowych na balustradach, a także w barwnych witrażach z wizerunkami kosa grającego na organach i pszczoły grającej na gitarze.
Na wczesnym etapie swojej kariery Gaudí interesował się swoiście hiszpańskim stylem mudéjar, łączącym elementy architektury chrześcijańskiej i muzułmańskiej. W El Capricho przejawia się to przede wszystkim w przypominającej minaret wieży, która wieńczy budynek.
Willa stanowi też bardzo ciekawy przykład zrównoważonej architektury. Światło dzienne dociera do wszystkich pomieszczeń. Specyficzny układ budynku i zastosowanie systemu ogrzewania podłogowego glòria, który znano już w średniowieczu, pozwala z kolei wychwytywać ciepło z zewnątrz i rozprowadzać je po całym domu.
Máximo Díaz de Quijano mieszkał w swojej letniej rezydencji tylko przez pewien czas. Częste i dalekie podróże podminowały jego zdrowie i właściciel willi zmarł jeszcze przed zakończeniem jej budowy.
Kolejni właściciele posiadłości wielokrotnie remontowali jej wnętrza, przez co straciły swój pierwotny charakter. W 1969 r. opuszczony budynek trafił na listę chronionych zabytków, co uchroniło go od popadnięcia w całkowitą ruinę. Pod koniec lat 80. przeprowadzono prace konserwatorskie, które przywróciły El Capricho dawny blask.
El Capricho powstał równocześnie z willą Casa Vicens (dosł. „Dom Vicensa”) w Barcelonie. Już na pierwszy rzut oka można dostrzec bardzo wyraźne podobieństwa między obydwoma projektami Gaudíego, w tym motyw słonecznika i nawiązania do stylu mudéjar.
Willa w Comillas to jeden z trzech budynków projektu Gaudíego, które wybudowano poza Katalonią. Dwa pozostałe to Casa Botines w León i pałac biskupi w Astordze.
