Pomysł budowy nowej stolicy regionu zrodził się po podziale Indii Brytyjskich na Indie i Pakistan w 1947 r. – pisze Property Design. Tę funkcję miało przejąć miasto Chandigarh, które początkowo planowano dla 150 tys. mieszkańców. Nad projektem Nowicki pracował wspólnie z amerykańskim architektem Albertem Meyerem. Polak, który miał już za sobą współpracę z Le Corbusierem, pionierem modernizmu, nad projektem siedziby ONZ w Nowym Jorku, przygotował m.in. szkice Kapitolu, dworca kolejowego, osiedli mieszkaniowych i bazaru.

Czytaj więcej

Włoskie Alpy skrywają geologiczny skrót do wnętrza Ziemi. Naukowcy próbują rozwikłać jego zagadkę

Jak miało wyglądać indyjskie miasto według Macieja Nowickiego?

W opracowanym przez Nowickiego projekcie układ urbanistyczny miał powstać na planie liścia – od głównej osi miasta miały rozgałęziać się trasy komunikacyjne i pasma zieleni. Układ zabudowy uwzględniał ukształtowanie terenu, klimat Pendżabu i naturalny przepływ powietrza. Zamiast sztucznej siatki ulic miała powstać przyjazna człowiekowi przestrzeń, głównie z niską zabudową. Nowicki chciał też sięgnąć po rozwiązania znane z miejscowej architektury, m.in. zadaszenia z drewnianych belek i tkanin.

Co zmienił Le Corbusier?

31 sierpnia 1950 r., w drodze powrotnej z Indii, 40-letni wówczas Nowicki zginął w katastrofie lotniczej na Pustyni Libijskiej. Prace nad miastem przejął zespół Le Corbusiera. Architekt zachował część pomysłów dotyczących zieleni, jednak całkowicie zmienił układ ulic, przy czym uważa się, że projekt jest jednym z jego najsłynniejszych, a zarazem najbardziej radykalnych dzieł.

Czytaj więcej

MFW ostrzega Polskę. Słabnie przewaga, która przez lata napędzała naszą gospodarkę

Le Corbusier podzielił miasto na ponad 50 prostokątnych i samowystarczalnych sektorów z własnymi szkołami, sklepami i miejscami pracy. Powstały też rozległe przestrzenie publiczne i monumentalne budynki, głównie z surowego betonu, cegły i kamienia. Aby chronić wnętrza przed wysoką temperaturą, wykorzystano głębokie loggie, żelbetowe żaluzje i osłony przeciwsłoneczne. Jedno z jego dzieł – Kompleks Kapitolu – jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Dziś, jak podaje Property Design, w Chandigarh żyje 1,5 mln osób, a miasto zmaga się z korkami i brakiem miejsc parkingowych. Wokół części miasta objętej ochroną konserwatorską wyrosły gęste osiedla wieżowców, a w jej środku właściciele domów dobudowują piętra, zabudowują balkony i zmieniają elewacje, aby dostosować budynki do potrzeb wielopokoleniowych rodzin.