Tamte igrzyska były jakby z innego świata, a obrazki sprzed 70 lat wyglądają, jakbyśmy siedzieli w starym kinie i ekscytowali się inscenizacjami, chociaż walka była na serio, a sukcesy, łzy szczęścia i porażki były prawdziwe. Kiedy w 1956 r. sportowcy pierwszy raz przyjechali w tę część Alp, wszystko było bardziej romantyczne, trochę bardziej przypadkowe i jakby mniej wykalkulowane.

Nie chodzi nawet o nostalgię i wzdychanie w stylu „kiedyś to były czasy”, a młode pokolenie do niczego się nie nadaje i jeszcze mniej rozumie. Po prostu w sporcie było mniej pieniędzy, a więcej amatorskiego ducha, na który tak bardzo zwracał uwagę baron Pierre de Coubertin. Warto pamiętać, że to właściwie ostatnia taka impreza, bo już na wielką scenę wkraczała telewizja, która miała zmienić wszystko i nieodwracalnie, przynieść większe audytorium, a razem z tym więcej pieniędzy, bo tam, gdzie jest zainteresowanie społeczne i dobra rozrywka, tam od razu pojawiają się wielkie firmy.